Η μετά θάνατον διδασκαλία της Εκκλησίας μας είναι αρκετά πλούσια. Άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός μας μίλησε για τη Βασιλεία Του, η οποία δεν είναι του κόσμου τούτου (κατά Ιωάννην ΙΗ’ 36 Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ τού κόσμου τούτου·). Πάραυτα το να κερδίσουμε μια θέση σε αυτή δεν είναι το αυτονόητο ή το defacto όπως νομίζουμε. Χρειάζεται αγώνας. Εμείς όμως τον σταυρό που καλούμαστε να σηκώσουμε προτιμούμε να τον πετάξουμε στο πρόσωπο Αυτού που μας τον έδωσε.
Ο Θεός με το πέρασμα των αιώνων και βλέποντας ότι οι άνθρωποι προσκολλόνται στις βιοτικές μέριμνες δίνοντας αξία στα 50-60-0-70 χρόνια επίγειας ζωής παρά στην αιώνια παραχώρησε τόσο με ενοράσεις αγίων όσο και με μεταθανάτιες εμπειρίες να μας γνωρίσει τι ακολουθεί μετά το θάνατό μας ώστε η στιγμή εκείνη να μας όσο το δυνατόν καλύτερα προετοιμασμένους. Ακολουθεί η προσωπική Δευτέρα Παρουσία του καθενός με την κρίση του και την ανάκρισή του από τους άρχοντες του αέρα, τους δαίμονες. Αν δεν βρεθούμε άξιοι και δεν περάσουμε τα λεγόμενα εναέρια τελώνια, Παράδεισο δεν έχει και μετά το θάνατό μας εμείς τίποτε δεν μπορούμε να πράξουμε. Μετά θάνατον δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία. Στηριζόμαστε πλέον σε όσους μείνουν πίσω, αν προσευχηθούν για εμάς. Και λέμε αν γιατί όπως εμείς δεν προσευχόμαστε για κανέναν κεκοιμημένο και ακόμη όταν πάμε Εκκλησία συνηθίζουμε την ώρα του μνημοσύνου επιδεικτικά να φεύγουμε, ομοίως και δικαίως συνάμα δε θα ενδιαφερθεί κανείς για εμάς όταν αποχαιρετίσουμε τα εγκόσια.
Στα πλαίσια αυτά ανοίξαμε αυτή την κατηγορία γιατί κι εμείς όταν διαβάσαμε κάποια στιγμή στη ζωή μας ορισμένα πράγματα τα οποία αγνοούσαμε πολύ ωφεληθήκαμε.
Διαβάστε:
|
